Xosé Luís Latas Vilanova (Lugo, 1971), coñecido nos ambientes gaiteirís como Lis Latas, pertence a esa nova e brillante xeración de artesáns en que conflúen todos os saberes e técnicas tradicionais de construción da gaita a carón das máis avanzadas pesquisas e investigacións destinadas a melloraren o instrumento nacional galego por excelencia. Así, após un estudo minucioso da construción, tímbrica e afinación das gaitas galegas antigas, pasando por unha análise rigorosa das súas características sonoras na época actual, as gaitas que levan o selo Lis posúen un timbre de seu, propio, que combina o mellor da estética sonora de hai tempo coa minuciosidade na afinación, capaces de singularizaren positiva e acusticamente os instrumentos construídos no “Obradoiro de Gaitas Lis Latas”. E esa perfeccion na afinación da escala da gaita foi conseguida combinando variábeis fundamentais que teñen incidencia directa nesa cualidade sonora: por un lado, mediante o estudo pormenorizado da localización exacta (en décimas de milímetro) en que debe ir un burato do punteiro; en segundo lugar, a través da comparación do diámetro entre os diferentes buratos entre si, atendendo á columna de ar; como terceiro factor a se ter en conta, mediante unnha análise milimétrica das dimensións da lonxitude do punteiro; aliás, a través dunha investigación rigorosa da súa precisa conicidade; e, finalmente, grazas a unha minuciosa análise dos ouvidos que se achan na base do punteiro e da relación que presentan entre si. Son, pois, uns instrumentos capaces de afinaren a 440 en calquera das súas notas, máxime a termos en conta o punteiro afinábel, verdadeira carta de presentación do Obradoiro e do cal falaremos máis abaixo.